yai_sahai

 

โปรแกรมหน้า...แท้งลูก

 

 

edit @ 18 Nov 2008 18:38:38 by yaiusus

edit @ 18 Nov 2008 18:39:34 by yaiusus

ท้องนอกมดลูก...โรคร้ายที่ผู้หญิงต้องรู้

รายการเพชฌฆาตเงียบ // หนุ่ม  เสือใหญ่ // ทางทีวีสาธารณะ

คลิกที่นี่

 <embed id="VideoPlayback" src="http://video.google.com/googleplayer.swf?docid=7239649191978171148&hl=en&fs=true" style="width:400px;height:326px"

edit @ 11 Nov 2008 12:42:04 by yaiusus

edit @ 14 Nov 2008 10:05:31 by yaiusus

โลกสีหม่น  ของเด็กเลือดบวก (HIV)

เพชฌฆาตเงียบ //8 พ.ย. 51  // อยากให้ดูกันเยอะๆนะ  แล้วทัศนคติต่อผู้ป่วยเอดส์จะเปลี่ยนไป

คลิกที่นี่

edit @ 14 Nov 2008 10:08:10 by yaiusus

ติ๊ดๆๆๆ...เสียงข้อความในโทรศัพท์ รุ่นเก่าของผมดังขึ้น ขณะที่ผมกำลังนั่งวุ่นปั่นเขียนสคริปรายการที่ตนเองรับผิดชอบ  ผมเหลือบมองเวลา  นาฬิกาบอกว่ากำลังย่างเข้า 4 ทุ่ม  ผมตกใจเล็กน้อยก่อนที่จะหันมองไปรอบๆ ตัว  พบว่าในห้องสี่เหลี่ยมที่แสนจะวุ่นวายเมื่อช่วงบ่าย จากเสียงเอะอะโวยวาย   คอมเม้นต์งานอย่างดุเดือดเลือดพล่าน  ตอนนี้เหลือผมเพียงลำพัง  ผมนั่งนึกในใจ บ่นกับตนเองว่า “นี่ทำไมยังไม่ไสหัวกลับไปนอนห้องซักที   เออว่ะ...ทำไมไม่กลับว่ะ  ...ก่อนความคิดของผมจะสั่งให้ร่างกายลุกออกจากโต๊ะ  “ แล้วกรูจะรีบกลับไปทำไมหล่ะ...ที่ห้องมีไร..มีคนรออยู่กินข้าว  เดินเล่นหรือพูดคุยหัวเราะ  หรือตั้งวงเหล้าเหรอ...ก็เปล่า??....ผมถามเองตอบเองด้วยความชาชิน  เออมันก็ไม่ต่างอะไรจากที่ตนเองนั่งอยู่ตอนนี้ซักเท่าไหร่//  ผมถอนหายใจเฮือก  ก่อนจะกลับไปหยิบโทรศัพท์เจ้ากรรม  ที่เรียกผมให้ออกมาจากห้วงของงานบนหน้าจอคอมพิวเตอร์

ข้อความในจดหมายอิเล็คโทรนิกส์ ส่งมาจากเพื่อนเก่าสมัยเรียนมหาลัยอย่างสั้นๆ  “รับปริญญาวันที่ 20 ธันวาคม 2550”   รับปริญญา!!!ผมอุทานกับตนเอง  นี่เป็นวันที่ผมใฝ่ฝันมาตั้งแต่เริ่มเรียนรู้ว่า ชีวิตของเด็กบ้านนอกคนหนึ่งจะดีขึ้นหากได้ใบปริญญามา...  เพื่อหนทางสู่การเป็นเจ้าคนนายคน จิตใต้สำนึกย้ำเตือนผมเรื่อยมา นับแต่นั้นผมก็เรียนๆๆๆๆ  แล้วก็เรียนเพื่อหวังใบปริญญา 

ผมโบกมือลาบ้านนอก ทิ้งทุ่งนา ทิ้งวัวควาย ลาญาติพี่น้อง ที่เคยนั่งล้อมวงคุยกันย่ำเย็น เสียงเอะอะจากเพื่อนบ้านที่หยอกล้อกันตามประสาผัวเมีย  ในการหุงหาอาหาร  ลาพ่อแม่และบรรยากาศอันอบอุ่นเข้ามาสู่เมืองคอนกรีตที่แสนอบอ้าวทั้งกายและใจ   

4  ปีที่ผมทิ้งความเป็นบ้านนอกมาใช้ชีวิตกึ่งคนเมืองในสถานที่คนเรียกว่า  "มหาลัย"  เพื่อมาตามหาใบปริญญา จากวันเป็นเดือนจากเดือนเป็นปี  เริ่มเรียนรู้ชีวิตมากขึ้น  ควบคู่กับเรียนรู้ว่าบางสิ่งบางอย่างเริ่มเลือนหายไป   ความสุขในวัยเด็กหดหาย  ความสุขใจเริ่มลางเลือน มูลมัง(ทรัพย์สิน)ที่พ่อแม่สะสมมาหร่อยหร่อ.... วัวตัวที่ 1  ตัวที่ 2  ตัวที่ 3  ทยอยออกจาคอกบ้านผมไป ตามชั้นปีที่ผมเรียน   ผืนนาผืนน้อย  ที่ผมเคยเล่นโคลนตมยามปักดำข้าว  หาปูหาปลายามเย็น  วันนี้ไม่เหลืออะไรแล้ว.....

     4  ปีที่รอคอย   วันนี้ผมกำลังจะได้ใบปริญญา 

ใบ...ที่แลกมาด้วยหยาดเหงื่อ

ใบ...ที่แลกมาด้วยน้ำตา

ใบ...ที่แลกมาด้วยทรัพย์สมบัติที่พ่อและแม่ช่วยกันหามาทั้งชีวิต

นี่ผมกำลังจะได้เป็นเจ้าคนนายคนอย่างที่ใฝ่ฝันแล้วเหรอ  ชีวิตผมจะดีขึ้นมีความสุขขึ้นแล้วใช่ไหม? 

....เปล่าเลย!!!!!!!

  ผมลุกขึ้นจากโต๊ะทำงาน  ค่อยเคลื่อนตัวออกจากออฟฟิศ  ในฐานะพนักงานเล็กๆคนหนึ่ง ที่ทำงานตามคำสั่งของผู้เป็นเจ้าคนนายคนในโลกแห่งความเป็นจริง   ผมค่อยๆเดินฝ่าความมืดกลับไปหาความเหงาที่ห้อง  อย่างเดียวดายและอ้างว้างของเมืองกรุง   ในใจก็หวนคิดถึงความสุข ความอบอุ่นในชีวิตครอบครัวในวันวานของผม

edit @ 15 Nov 2007 20:03:06 by yaiusus

edit @ 15 Nov 2007 20:05:22 by yaiusus